TARR
13 Ağustos 2010 20:37

Yazarın adını yazmayı unutmuşum;

"Yurdakul Er"

"sol.org.tr

TARR
13 Ağustos 2010 20:33

Türkiye bir tuhaf islamofaşizmin ellerinde artık. Kenan Evren-Turgut Özal büyük koalisyonu, bunun için vardı. Bugünkü rejim, 30 yıllık o büyük koalisyonun ürünüdür. Gerici yönelimin 2002 sonundan itibaren iyiden iyiye ivme kazandığını elbette söyleyebiliriz. Büyük koalisyon sürecinde, AkParti ile AsParti, bir etkinlikler galasında yer ve ağırlık değiştirmiş oldular. Son büyük koalisyon (Hilmi Özkök ve halefleriyle Erdoğan-Gül ortaklığı) zaten bu amaçla kuruldu. Ama artık yetmiyor. Sistem tıkanmıştır. Şimdi bu yer değiştirmeyle ilgili formalitelerin sabitleştirilmesi gerekiyor.

Peki, sürtüşmesiz olur mu?

Olmaz. Çünkü referandum süreci hızla sermayenin güvendiği dağlara kar yağabileceğini, devrimcilerin de bu süreçte "iktidar ve ittifak ayrıntıda gizlidir" saptamasını doğrulayıcı bir hareketlenme yaşamaya başladığını gösteriyor.

Bu rezalet süreçten "hayır" çıkabilir. Çıkan "hayır" da sadece solun kazanç hanesine ve onun başarısı olarak yazılır. Bu arada, boykotçuluğun siyaseti tasfiye dışında hiçbir anlamı olmadığını, bizzat o politikaya imza atanlar, ki bazıları gerçekten fedakâr unsurlardır, herhalde öğrenmiş olurlar.

Ve Friedrich Engels yine haklı çıkar: Tarih içinde bazen aktörler, müdahale etmeye başlarkenki niyetlerinin tam tersi sonuçlara yol açıyorlar. Olmadık süreçleri tetikliyorlar. Tasfiye etmek için çıktıkları yolda tasfiye oluveriyorlar.

Büyük koalisyonun başında ve sonunda, 1982 ve 2010'da yani, halkoylaması sonuçlarını karşılaştırabiliriz. O zamanki yüzde 92'lik evet ile yüzde 8'lik hayır, eğer değişirse, bu sistem çözülür. En azından yumak hızla çözülmeye başlar. Birbirine yakın evet ve hayır kümeleri ise sadece ülkedeki yüksek yoğunluklu nihai iç savaşın habercisi olabilir.

Galiba bunu anlamaya başladılar. Titredikçe acımasızlaşacaklardır.

Ama yeni solumuz da anladı. Umudumuz burada.

ali yıldırım
28 Temmuz 2010 11:30

Daha önce yaptığım yoruma ilavedir.
Sevgili yorumcular;Sayın yazar Barış kardeş 12 Eylül ve sonrasındaki süreci çok isabetli olarak ortaya koymuştur. Önce ANAP icindeki cemaat unsurlarını ve cemaat aklını Devlete taşıyıp yerleşt,rren 12 Eylül yönetimidir. Düşünmeden ve sorgulamadan hayatını sürdürecek nesillerle sosyal ve siyasal olayları uyumlu çözme amacının sonucu böyle yapılmıştır. Uyumlu ve ılımlı toplum amaçlanmıştır. Böyle bir toplumda cemaat kültürü ile olur.
Örnek olarak 1983-1984 yılında kurulan İlçe milli eğitim müdürlüklrine atanan bir çok kişinin cemaat ilişkisi vardır. Bazıları da cemaatlere hizmet etmeyi taahhüt etmişlerden oluşmaktadır. Bunun canlı tanıklarıyız. 12 EYLÜL beslemeleri şimdi kalkmışlar demokrasi havariliği yapmaya. AKP 12 Eylüllün evladıdır ve çok iyi beslenmiştir. AKP yöneticilerinin karakterinde takkiye yapmak,gömlek ve elbise çıkarma, döndü oyunu oynama alışkanlığı vardır. Tüm Döndü isimlilerden af dileyerek AKP'liler adlarını döndüye çevirseler daha yakışık olur. Gerçekten doğruları saptırma ve toplumu yanıltma konusunda bir çok uzmandan yararlandıkları kesin. Aksi halde uzman yardımı almadam bu kadar rahat bir şekilde yüzleri kızarmadan ne yalan söylenir ne de rahat olunur.

Beşik Kertmesi
28 Temmuz 2010 01:26

iyide chpli belediye başkanlarından biri EVET için destek verince hemen afaroz işlemleri başlatıldı.. Hani demokrasi ? Hani parti içi demokrasi ? Önce mecliste oylamaya sokmadılar chpli vekilleri "EVET" oyu çıkar kuşkusuyla, şimdide belediye başkanı... EVET çıksın, Evren yargılanmazsa onu ayrı tartışırız.. Sayın Yarkadaş bu kadar Evren karşıtıysanız, onun yargılanması için dava açan savcı Sacit Kayasu'yu görevden alan hsyk ile aynı tarafta olmak nasıl bir duygu ?

Mert Yurtsever
27 Temmuz 2010 15:45

Anayasa taslağı, büyük bir aldatmacanın altına gizlenmiş çok tehlikeli bir rejim dönüşümünün hukuksal ayağını oluşturmaktadır!
Önce, tasarının neden büyük bir aldatmaca olduğu konusunu irdeleyelim. Halkımıza demokratikleşme olarak sunulan taslakta, bir iki göstermelik göz boyayıcı madde hariç, 1982 Anayasası ile getirilmiş veya korunmuş hiçbir anti-demokratik hükmün kaldırılması veya değiştirilmesi hedeflenmemektedir. Seçim barajının aynı kaldığı; dokunulmazlıklara (üstelik de seçimlerden önce söz verilmiş olduğu halde!) dokunulmadığı; YÖK’ün aynen muhafaza edildiği; memurlara toplusözleşme verilmiş görüntüsünde aslında sonucun “Uzlaşma Kurulu”nda karara bağlanması bir Anayasa hükmü haline getirildiği; demokrasi ile uyuşmayan Milli Güvenlik Kurulu’nun dokunulmadığı; en önemli olarak da, yüksek yargı organlarının bina ve sekreterya hizmetleri ile donatma aldatmacası altında, bu organları ele geçirme çabası içindeki bir tasarıyı nasıl demokratik adım olarak nitelenebilir! Demokrasinin ilk adımı ekonomik özgürlüktür. Oysa, taslakta bu alanla ilgili en ufak bir açılım yokken, nasıl oluyor da demokrasi kavramından söz ediliyor!
Bu tasarının, amacı doğrultusunda yol alırken, salt AKP ve kurmayları tarafından hazırlanması ve parlamento içinde hiç bir uzlaşma yoluna gitmeden hızla kanunlaştırılması hiç de şaşırtıcı değildir. Zira, bu tasarı olağan bir değişiklik planı olmayıp, aslında yeni anayasalaşmanın ilk adımıdır. Yeni anayasa ise, zaman içinde gerçekleştirilecek tedrici değişikliklerle oluşturulup, uluslararası emperyalizmle içteki siyasî kadronun çakışan çıkarlarına hizmet edecektir. Bu gidiş demokratik değildir, olamazdı da, çünkü hedef demokratikleşme değil, rejim kaydırmasıdır!
Demokratikleşme yutturmacası altındaki çok tehlikeli oyuna geldiğimizde; temel hedef, siyasi, askeri ve sair tüm engeller pasifize edildikten sonra veya edilirken, dünya emperyalizmine entegre olabilmek için halkların baskı altına alınabilmesi yolundaki tek engel konumunda kalan yargıyı, şeklen koruma görüntüsü altında, yandaşlaştırarak, gerçek demokrasi yolunda etkisizleştirip, yeni açılımda etkili kılmaktır. Buradaki amaç, olası iktidar değişikliğinden sonraki yargı korkusu gibi basit ve oldukça masumane değildir. Buradaki amaç, giderek aşırılaşan dincileşmenin ve dinciliğin hizmet ettiği rejim dönüştürme girişimlerinin çok fazla yargısal engele takılmasının önünü almaktır. Çünkü, Anayasa’nın değiştirilemez maddeleri ile oynamak, Anayasa Mahkemesi’nin anayasada değişiklik önerilerinin anayasaya uygunluğu denetiminin salt şekilsel koşullarla sınırlandırılmasına rağmen, tam olarak sağlanamadı! Özelleştirmelere karşı yargı cephesi oluşturan Danıştay artık çizmeyi aşmaya başladı! Bu siyasal iktidar döneminde bu denli Anayasa Mahkemesi ve Danıştay’ın kapısının aşındırılması, siyasal erkin “hukuk tanımazlığı” ile değil, “bu hukuk sistemini tanımazlığı” ile açıklanabilir bir durumdur. Başka bir deyişle, varolan hukuk sistemi ile siyasal erkin kafasındaki hukuk sistemi örtüşmemektedir. Hal böyle olunca, varolan hukuk sisteminin önce tanınmayarak zaman içinde yıpratılması, nihai aşamada da dönüştürülmesi gerekmektedir!
Bu proje salt varolan siyasal iktidarın amacı ve gücü ile açıklanamaz. Dünyaya entegre olma yolunda ve küreselleşme politikalarını gerçekten benimsemiş bir toplum ve onun iktidara taşıdığı bir siyasal yapının, ekonomik ilişkiler dinamiği ile daha laik ve liberal bir yapıya evrilmesi beklenirken, tarihi tersine işletircesine gerileşmesi ve dincileşmesi şaşırtıcı değildir; çünkü, kapitalizmin emperyalist tarihi bu yönde evriliyor! Bu yönelişin sırrı, “küreselleşme=emperyalizm” dokusu içinde “laiklik ve liberalizm” sözcüklerinin toplumları aldatmak için yan yana kullanılmalarında gizlidir. Çünkü, liberalizm tüm halkların değil, güçlü sermayenin halklar üzerinde otorite kurma hakkıdır! Sermayenin özgürlüğü ve selameti uğruna halkların sükunetini sağlamanın tek yolu, laiklik terk edilerek, dinin samimi temelinden uzaklaştırılıp, yozlaştırılıp dincilik siyaseti ile toplumda yaygınlaştırılmasıdır. İnsanların iş bulmaları için; talebelerin burs alabilmeleri için; yeni mezunların meslek sınavlarında başarılı sayılabilmeleri için vs dincilik oyunu oynaması kaçınılmaz kılınırsa, dincilik oynayanlar kazançlı çıkar, bu durumu gören diğerleri de bu yola sapar, böylece emperyalizm amacına ulaşmış olur. İşte, bu yolda ilerlemek için anayasanın her maddesine dokunabilmek, bu amaca yönelik olarak yargıyı susturabilmek, yargıyı susturabilmek için de, göze batacak şekilde madde değişikliklerine gitmek yerine, önce kurumsal yandaş kadro oluşturmak en akılcı yoldur. Bu proje, “yeşil kuşak” gölgesinde, imam hatip okullarının standart lise sayılmasıyla, yıllar içinde olgunlaşmıştır.
Mesele ne demokratikleşmedir, ne de hukukun ıslahıdır. Mesele, emperyalizme monte edilen Türkiye’de, emperyalistlerle içte siyasal erkin örtüşen çıkarlarına hizmet sunmaktır. Bu nedenle, 12 Eylül referandumu 1982 Anayasa referandumundan çok daha tehlikeli ve toplumu hüsrana sürükleyicidir. 12 Eylül kabusu bir kez daha üzerimize çökmüştür! Umarım halkımız, bir daha 12 Eylül’ler görmeyeceğimiz şekilde bu giyotini tarih sahnesinden siler!

Prof. Dr. İzzettin Önder
(Evrensel)