Kasım’ın Suçu Yok, Sensizlik Soğuk*…
10 Kasım’da yayımlanan “Aramızdan Ayrılışının 88. Yılında Büyük Atatürk’e Sonsuz Minnetle” başlıklı yazım üzerine gelen yoğun ileti, yorum, övgü, “Yazınızı paylaşabilir miyiz?” önerisi gibi iletiler üzerine O’nu bir kez daha sonsuz bir minnet, özlem ve gönül borcuyla selamlıyor; “İnsan hiç görmediği birine nasıl özlem duyar?” sorusunu sorarak sözü yine ve yeniden ben alıyorum.
Tam da burada ve yeri gelmişken hiçbir yazıma ilgisiz kalmayan; başta Sevgi Turanlı, Öğretmen Aysel Akkoç, Suzan Aliyeva, Dr. Fatma Tombul, Şair Erkan Saltan, TV Programcısı Tevfik Kızgınkaya, Gazeteci Baki Karakol, Prof. Kerem Karabulut, Prof. İsa Eşme, Doç. Dr. Göksel Basmacı, Diş Hekimi Hüseyin Şirin olmak üzere sıkı okur dostlarıma ağız ve gönül dolusu teşekkürlerimi sunmadan geçemem…
Bu girişten sonra kaldığımız yerden devam…
Büyük Atatürk derken; düzen, disiplin, hiyerarşi, emir-komuta, sevk ve idare, siyasi ve diplomatik strateji akla gelir. 88 yıldır aramızda olmayan ama 88 yıldır dipdiri yaşayan ölümsüz bir deha akla gelir. Evdeki fotoğraflarıyla sık sık dertleşen, konuşan; “Yediğimiz her lokmada, içtiğimiz her suda senin aç ve susuz kaldığın günlerin yükü var. Hakkını helal et Atam!” diyen cumhuriyet kuşağı gelir aklımıza…
Gözümüzü uzak diyarlara çevirince; Japonya’dan Yeni Zelanda’ya, Avustralya’dan Havana’ya, Belçika’dan Meksiko’ya, Hollanda’dan Çekya’ya, Roma’dan Londra’ya görkemli anıtları, büstleri, sokak ve caddelerdeki adı, müzelerdeki köşesiyle sınırları ve çağları aşan bir lider gelir aklımıza…
“Mal ve mülk bana ağırlık veriyor, bunları milletime vermek beni ferahlatıyor!” diyerek mal varlığını Türk Tarih Kurumuna, Türk Dil Kurumuna, Türkiye İş Bankasına, CHP’ye bağışlayan ve parada pulda gözü olmayan bir lider gelir aklımıza…
Her 10 Kasım sabahı olduğu gibi sirenler çalarken; seyir halindeki araçların, trafikteki sürücülerin, tarlada, sokaklarda, meydanlarda, caddelerde, inşaatta, yaylada, dağda, bayırda, kentte, köyde, denizin ortasında hayatın durması ve evlerinin balkonunda, iş yerlerinde gözyaşlarını silen yurttaşlar gelir gözümüzün önüne…
Kars’ta iki öğrencili okulun Atatürk büstünün önündeki saygı duruşu, büst ıslanmasın diye şemsiye tutan çocuk, çevreye bakıp etkilenen sokak köpeğinin aniden durup hüzünle bakışı, Konya’da çilek hasadı yapan kadınların yemenileriyle gözlerini silişi, Erzurum’da bir kafede masanın üstüne Türk kahvesi ve Atatürk resmi koyarak “Sonsuza kadar rezerve!” yazısı, Adıyaman’da sanayide arabayı tamir eden ustanın elinde tornavidayla ayağa kalkışı, İstanbul’da seyir halindeki otobüsün şoförünün aracı durdurarak yolculardan “Ayağa kalkıp saygı duruşunda bulunalım.” ricası, İzmir Körfezi'nde duran gemi gelir aklımıza…
57 yıllık ömrü savaş meydanlarında geçen, Trablusgarp, Balkan Savaşları, Çanakkale, Kafkas-Suriye-Filistin cepheleri, İstiklal Harbi, Çanakkale Savaşı ve zaferle taçlanan bunca mücadele gelir aklımıza…
Vefat etmeden önce rüyasında Salih Bozok’u görür. Sabah uyandığında; “Bu gece rüyamda Salih’le bir çukura düştük, Salih kurtuldu!” demesi üzerine çevresindekilerin hüzünle yere bakışı gelir aklımıza…
İnsan hiç görmediği birine nasıl özlem duyar?
Aradan bunca yıl geçmiş, her geçen gün artan özlem ve minnetle arıyor, anıyor, anlatıyor, yazıyor, paylaşıyor ve doymuyoruz. Okula giden çocuğun gözlerinde, durakta bekleyen emeklinin bakışlarında, işine giden kadının öz güveninde, sınıftaki öğretmenin dilinde, sahnedeki sanatçının emeğinde senin varlığını hissediyor; her 10 Kasım sabahı saat 9’u 5 geçe düğümlenen boğazlarımıza, dolup boşalan gözlerimize, aradan geçen 88 Kasım’a rağmen bitmeyen hasretimize dalıp gidiyoruz. Cepheden gelerek Maarif Şurasını toplayıp tekrar cepheye dönüşünü, sık sık dolan o mavi gözlerini, dönemin ve bugünün kadınlarının beyaz atlı prensini, yakışıklı askerini, düşlerimize giren masal kahramanımızı asla unutmuyoruz.
Çocuklarla oynayan, şakalaşan, gençlerle sohbet eden, kürek çeken, aşklarını içine gömen, şekerli kahve içen, sade vatandaşlar gibi gezip dolaşan, acıktığında gece yarısı mutfağa inip menemen yapan, atıyla dertleşen, Foks adlı köpeği ölünce günlerce uyuyamayan, az uyuyan, uykuda geçen zamana acıdığını söyleyen, üçgen, açı, dikdörtgen gibi geometri terimleri bulan (48 adet), halkından kopmayan, Çalıkuşu romanını cephede başucundan ayırmayan, beyaz gömlek giyen, tavla oynayan, spor yapan, yüzen, ata binen, kürek çeken, 20’yi bulan her renk ve çeşitteki kendisine çok yakışan kalpaklarından isteyen arkadaşlarına önce verip sonra geri alan, şakalar yapan, “Hiç âşık oldunuz mu?” sorusuna; “Bizim de kalbimiz var, siz askeriz diye bizi kalpsiz mi sandınız?” diye yanıt veren destansı, görkemli cumhuriyetimizin büyük mimarını gel de unut, gel de yazma, anma, hatırlama ve derin ahlar çekerek özleme…
İki anıyla daha devam edersek…
Hitler faşizminden kaçarak ülkemize sığınan Alman profesörlerden biri İstanbul Hukuk Fakültesinde ders vermektedir. 10 Kasım günü, okuldaki olağanüstü hali görünce kararsız kalır ve rektöre giderek; “Ne yapacağımı bilmiyorum, derse girmeli miyim?” diye sorar. Rektör; “Hocam sizin ülkenizde bir büyük adam öldüğünde ne yapıyorsanız, onu yapın!” diye yanıtlar soruyu. Alman profesörün yanıtı gecikmez; “Bizim ülkemizde hiç bu kadar büyük biri olmadı ki!”
Özetle; tüm bu nedenlerden ötürü anısını kutsal bir emanet gibi başucumda, sözlerini ve yaptıklarını yüreğimde ve belleğimde taşıdığım Büyük Atatürk her daim yüreğimi ısıtan bir ateş, gözlerimi ışıtan bir aydınlıktır. Bu güneş batar, bu ışık söner mi?
